Dark Horse

3 sep. 2018

In het vak van werver/selecteur worden we nog altijd verrast door de keuzes die de opdrachtgevers en kandidaten maken. We kunnen gerust zeggen dat dit ons vak bijzonder maakt. Sterker nog het verveelt niet en we leren nog dagelijks.

Onlangs werden we  ingeschakeld door een overheidsinstantie. Zij zochten een adviseur die naast inhoudelijke technische kennis ook beschikte over uitstekende adviesvaardigheden. Bij het afstemmen van het juiste profiel werden er gesprekken gevoerd met de stakeholders. Hieruit bleek dat de lijst met de harde criteria eerder langer dan korter werd. Op basis van onze ervaring vragen wij kritisch of de stakehouders een realistisch beeld hebben van de huidige schaarste en dynamiek op de arbeidsmarkt. Na een kritische inventarisatie en enigzins ingekorte wensenlijst namen we afscheid.

Op de terugweg in de auto evalueerde ik met mijn collega het belang van een “dark horse”. Mijn collega keek mij lachend aan; “Wat bedoel je met een dark horse?”. Ik keek hem stilzwijgend aan en mijmerde dat ik hier gaandeweg het werving & selectietraject op terug zou komen.

Na enige afstemming met de stakeholders zijn we gestart met de zoektocht naar een geschikte kandidaat. Hiervoor hebben we letterlijk alle registers opengetrokken. Uiteindelijk hebben wij twee kandidaten kunnen vinden die goed aansloten bij het profiel. Echter voelde de behoefte om mijn troef de "dark horse" uit te spelen. Voor de niet ingewijden een “dark horse” stamt uit de tijd van de Engelse paardenracerij. Niemand die de kans groot acht dat het paard wint, maar iedereen verbaasd doet stellen door toch een eervolle plaats te behalen. Deze selectie schreeuwde om een "dark horse" was mijn mening. Op de terugreis na de inventarisatie was ik reeds aan het inventariseren wie uit mijn netwerk een kans zou moeten krijgen. Hoewel ik mij terdege besefte dat de kandidaat wellicht iets te kort zou komen voor deze positie was ik overtuigd van zijn talent en vaardigheden. Anderzijds talent verdiend een podium en daarnaast een reële kans.

In het vervolggesprek met alle stakeholders stelde ik alle kandidaten voor. Ook de "dark horse" kwam ter sprake. Verwarring, hilariteit en fronsende wenkbrauwen bespeurde ik in de toelichting. Er werd nog net niet gevraagd of ik had liggen slapen bij de inventarisatie. Immers de “dark horse” voldeet niet aan de gewenste eisen en hierdoor kwam er een discussie op gang. Exact datgene waar ik naar op zoek was. Het doorbreken van tunnelvisie en onze opdrachtgevers voorzien van nieuwe inzichten is naar mijn mening nodig voor een selectietraject. 

In the end.. kreeg de gedoodverfde favoriet de functie! Daarnaast zag ik tot mijn vreugde dat ook onze opdrachtgever het talent van de "dark horse" eveneens had waargenomen. Ook hij kreeg namelijk een prachtige andere functie aangeboden en ontplooide tijdens zijn eerste maanden het talent wat wij in hem zagen.

Mijn collega keek mij lachend aan en ik knikte stilzwijgend. Niet altijd wint het sterkste paard ;), 2 winnaars in 1 race. Wat een mooi vak hebben we toch!

darkhorse.2

 

foto

Je verandert niet zo maar van baan als je 28 jaar bij een werkgever hebt gewerkt.
Ik zat een beetje vast in mijn oude functie en was op zoek naar een nieuwe uitdaging.
Maar wat en waar vind je de juiste uitdaging?
Het Headhuntersteam heeft daar uitstekend bij geholpen, doordat zij de juiste contacten hebben en weten wat hun kandidaten willen, kunnen ze een goede match maken. Groot voordeel voor zowel werkgever als werknemer is dat er een assessment gemaakt wordt, dit om te kijken of het voor beide partijen een goede keus is om met elkaar te gaan samenwerken

Wim Vosdingh